Dag 16, maandag 16 juli, Zion -> Bryce, Ingrid jarig!

Vannacht kwam er weer flink onweer aan. We werden er allemaal wakker van (behalve de jongens, die slapen overal doorheen). Snel alle luiken en ramen dicht en het onweer leek steeds dichterbij te komen totdat het ineens ging regenen en het onweer weg was. Raar hoe dat hier werkt. Vanmorgen rond half 9 werd ik wakker gezongen door Jason en Stein. HOERA! Robbie was al eerder bij ons in bed gekropen en lag strak tegen me aan en was nog niet van plan om wakker te worden. Ik kreeg van de jongens mooie tekeningen die nu in de camper hangen en er hingen slingers en ballonnen in de camper. Als kado kreeg ik 2 mooie hangertjes voor aan mijn armband. En uiteraard veel knuffels en kussen van iedereen. Volgens Jason was het wel een nep-verjaardag want er is geen taart. Hopelijk kunnen we deze nog ergens scoren onderweg. Tijdens het ontbijt belden we met Tante Josie. Zij is vandaag ook jarig! Ook via deze weg: Van harte! Na het ontbijt liep ik met de jongens naar het visitor centrum met hun junior ranger boekjes. Ook hier hadden ze de opdrachten weer gedaan. Robbie kreeg een button en Jason moest de eed afleggen bij een ranger. Hij deed dat heel goed en stoer. Soms kun je zo trots zijn op je kleine grote zoon! Jason kreeg een badge. Die konden allebei op hun ‘junior ranger hoed’ die ze gisteren gekregen hebben. Cool! Junior Rangers van 2 parken zijn ze nu al. Toen we terug liepen naar de camper zagen we onze camper voorbij rijden. Opa en Stein wilden alle tanks gaan legen en vers water vullen maar het was er zo druk, wel 5 campers voor ze. Dat doen we dus wel in Bryce. Wij stapten ook in en we konden op pad. Het was toen tegen een uur of 10 denk ik. We reden de camping af en moesten uitchecken door het papiertje van ons nummer in een brievenbus te gooien. Ook deze keer weer met weemoed want wat was het een mooie camping en alles fijn op loopafstand met shuttle bus. En dan onze plek aan de rivier, helemaal fijn. Maar goed we gingen verder en reden via de Zion-Mount Carmel Highway. Een tunnel pass hadden we al gekocht toen we het park binnen reden. Deze pass kost 15 USD en daarmee kun je 2 x door de tunnel. Het verkeer wordt dan nl stilgelegd. De tunnel is gebouwd in 1930 en 1.1 mijl lang. Er waren toen nog geen campers dus de tunnel is vrij smal. Een ranger aan beide kanten legt het verkeer stil en in het midden van de tunnel ga je dan erdoorheen. Heel donker en smal maar ook weer een avontuur voor Jason en Robbie die meteen spookje gingen spelen. Na de tunnel werden de jongens alweer snel misselijk. Vooral Robbie heeft hier last van. We verzetten hem dan van achteren naar de bank voorin en een paar kussens erbij. Binnen 5 minuten slaapt hij dan. Jason ging achterin op de bank liggen (met riem aan) en sliep ook zo. Gemakkelijke reizigers. Via de 89 North en 12 East reden we naar Bryce Canyon. Onderweg stopten we nog even bij een bakery om lekkere cakejes en brood te kopen. Tegen 1 uur reden we Bryce park binnen. We reden eerst naar het zuiden van het park om daar om te draaien. De uitzichtpunten liggen dan op de terugweg nl allemaal aan de rechtse kant. We hebben bijna alle punten wel bekeken zoals Natural Bridge, Inspiration Point, Bryce Point etc. Het ene is nog mooier dan het andere. Wel typisch vonden we dat de Natural Bridge er nog precies zo uitzag als 15 jaar terug. Toen zeiden ze ook al dat hij ieder moment kon instorten. Maar hij is er dus nog. Aan het einde werd de lucht donker en donkerder. Via het visitor centrum (leuk klein museum erbij) op weg naar Ruby’s Inn campground. Het was toen bijna 16 uur. We zaten net wat te drinken toen we ‘lang zal ze leven’ hoorden. Waren Paul, Klaar, Ruben en Amber. Collega van Stein met zijn gezin. We wisten dat we elkaar misschien op deze camping zouden ontmoeten. Robbie moest wel even wennen maar dat was zo over toen de kids gingen voetballen. Vervolgens naar het zwembad waar de lucht opnieuw heel donker werd. Jason sprong in het zwembad en in 1 van zijn zwembandjes (4 ft dus echt nodig) scheurde zo van zijn arm af. Gelukkig had ik nog reserve in de camper meegenomen dus kon hij ook weer verder zwemmen. De kids gingen met zijn vieren in het bubbelbad maar toen begon het toch te donderen en bliksemen dus iedereen heel snel eruit. Er was een overkapping dus konden we schuilen. Het ging zelfs hagelen. Na een minuut of 10 was de onweer weg en sprong iedereen weer het zwembad in. Tegen zessen gingen we eten bij Ruby’s Inn hotel. Paul trakteerde ons. Super aardig en leuk natuurlijk. De kids aten van het buffet en aten hun buikjes rond aan gegrilde kippetjes, friet en voor Robbie nog een toetje met 2 verschillende stukken taart. Werd het toch nog een echte verjaardag ;-) Hier hadden we ook heel even wi-fi. De verjaardags appjes stroomden binnen. De hele dag waren er ook al sms’jes gekomen. Leuk leuk leuk. Iedereen bedankt voor de lieve appjes, sms’jes en berichtjes in ons gastenboek. We hadden lekker en gezellig gegeten en liepen terug naar de camping. Gelukkig was het toen weer droog want we kregen weer een onweersbui over ons heen. Het is natuurlijk niet voor niets zo groen hier. Paul en Ruben kochten nog hout en aanmaakspul en bij hun camper (vlak bij ons) dronken we lekker koffie met amaretto bij het houtvuur. De kids speelden volop, eerst buiten en later binnen in de camper. Het klikte direct, was heel gezellig allemaal. Rond een uur of 22 uur vonden we het wel tijd dat Jason en Robbie gingen slapen. Het was toen echt brrrrr koud geworden. Met een winter pyjama aan en een extra dekbed voor mij gingen we lekker slapen. Helaas was de wi-fi op de camping niet best dus weer niks online kunnen zetten.