Zondag 1 juli
Om 02.30 gaat de wekker. Niet dat die nodig was, ik heb amper een oog dicht gedaan en last minute nog allerlei dingen bedacht. Als we Opa ophalen blijkt hij ook niet best geslapen te hebben. Op tijd zijn we bij Dusseldorf en checken bij de B terminal in. Online lukte dit niet omdat het een cominatievlucht is tussen BA en VA. We zitten op stoel 17A + B en op rij 18 A, B en C.koffer van ons weegt precies 23 kg. De tassen zijn een paar ons te zwaar. Maar omdat Opa’s koffer prima van gewicht is mogen we toch verder met een ‘koop op de terugweg een extra koffer’. Kijk, van zo’n advies wordt ik blij ;-)
Vanaf gate B35 vertrekken we met een kwartiertje vertraging richting London. De vlucht gaat snel en voorspoedig en iets voor 8 uur landen we op Heathrow. Onderweg krijgen we nog een broodje met ham en kaas en drinken. Prima service. Dan nog even van terminal 5 naar 3. Dat ging heel vlot met de bus. Bij terminal 3 is het héél druk. Blijkt dat we ons hier weer moeten melden bij een VA balie. Krjjgen daar nieuwe boardingpassen en de vraag waar we slapen de eerste nacht. Verder beetje onzinnig en het duurde ook nog eens lang. De security checks gingen overigens heel goed en snel. Schoenen hoefden niet uit dus dat scheelt weer.
Na alle controles zitten we rond half 11 op 2 bankjes bij de winkeltjes. Robbie en Jason slapen binnen 10 tellen om dat vervolgens 2,5 uur lang te doen. En wij lezen wat, kletsen wat, bekijken wat winkeltjes etc. Opa koopt nog wat bacardi en wij Sushi, verschil moet er zijn ;-)
Om 15 uur zien we dat we naar gate 20 mogen. Best een hele afstand maar Jason en Robbie zijn de hele dag al in opperbest humeur en terwijl de 1 vrolijk mee huppelt mag de ander even in de buggy zitten. Bij gate 20 worden onze gegevens wederom nagekeken. Het enige wat erg vreemd is, onze handbagage is niet interessant. We hebben in totaal 4 stuks maar daar is alleen in Düsseldorf naar gevraagd. Verder nergens, niet naar hoeveelheid, omvang of gewicht. Als we dan ook een half uur te laat mogen boarden verbazen we ons over de hoeveelheid die sommige mensen meesjouwen. We zitten op rij 37. Opa op H in een tweezitter en wij in en 4-zitter in het midden. De piloot geeft aan dat het 10 uur en 48 minuten vliegen is. Op dat moment dacht ik even van pfffffffffffff. We zetten onze horloges vast op LA tijd en gaan ervoor. De service van VA is heel erg goed. We krijgen een tasje met tandpasta, tandenborstel, sokken (kun je heel leuke dingen mee doen volgens Jason ha ha), oogmasker en dat soort dingen. Ook koptelefoons krijg je. En dan het eten. Eerst komt de menukaart heel netjes en je mag kiezen tussen chicken, beef of pasta. De kids krijgen kindermaaltijd, penne met bolognesesaus. Lekker toetje er nog bij. Ik moet zeggen, het was echt best lekker. Na het eten, toetje en alles ging het licht uit. De kids speelden volop. Robbie is denk ik 10 x naar de wc geweest..errug leuk en keek naar allerlei films op de schermpjes. Jason keek naar disney channel en speelde met wat kleine auto’tjes. We hebben een paar potjes gepest, in een doeboekje ‘gewerkt’ en wist je dat je in een vliegtuig heel goed hutten kunt bouwen. Kortom de mannen waren zo ontzettend lief en stoer. De tijd ging best vlug. Voor mezelf omdat ik toch wat kon slapen…geheel zoals thuis heb ik het einde van een leuke film niet gezien. Opa had het zwaarder want hij kon niet goed slapen. Met nog een uur of 3 te gaan vielen de jongens in een heel diepe slaap. Samen liggend op 2 stoelen helemaal out.
Om half 8 landen we op LAX. De douane en bagage ging erg vlot en ik vond het personeel zelfs aardig. Buiten gekomen belt Stein naar Holiday Inn Express en de shuttle haalt ons snel op. Eindelijk mocht Robbie weer in een bus ;-) Bij het hotel checken we in, Opa en Stein halen nog wat water en wat eten voor als we vannacht wakker worden. Om 22 uur liggen we er allemaal in. Heerlijke bedden of komt dat door de lange dag?
Maandag tussen 8 en 10 bellen we met Roadbear hoe laat ze ons op komen halen voor de camper. De jongens kunnen niet wachten!
Enne ik heb het al gezegd maar wat zijn Jason en Robbie toch geweldige stoere mannen. Zonder vrees door de beveiliging, alles lopen zonder zeuren en meehelpen. Op de hotelkamer hadden ze wel even een medaille en beker verdiend!
Groetjes, Ingrid en de mannen (Stein, Opa Cor, Jason en Robbie)
